| تبليغات | X |
|
..:: سیمرغ ::.. |
|
من در دور دسترین جای جهان ایستاده ام! ... در کنار تو ! |
كم حاكم... شاه گشنيز به تو ميافتد و بي بي دل به من! كم حاكم.. حكم مي كنم به دل.. بر ميداريم و در اين ميان هر چه دل است بيرون مي اندازم... بازي مي كنيم با ورقهاي در دست ! بالاتر از شاه دل چيست؟ داري ؟؟؟ پس رو كن! افســـــــوس !!! اينك منم بالاتر از آن تك دل است كه مي اندازم ..حكمت لازم بود و من اجرا كردم..اين دست را من مي گيرم..اما در بقيه بازي تويي كه دست مي گيري و اينك منم و يك خال دل... تنها كاري كه مي كنم با خال دلم مي بُرم!! و اين دست نيز براي من است!! ................. ........ .. . بُريدم و نبُريدي ..گُسستم ُ نگُسستي... شكستي و نشكستم! دستهايم اينك تهي از هر خال دل است..اما هميشه تك دل با من است! . .. ........ ................... شبهايم بي تو هميشه يلـــــــــــــــــــدا هستند. 
+ نوشته شده در ساعت توسط سایه
وقتی زاده شوی خواه نا خواه این افکارند که در تو شکل می گیرند ... شاید روزی تو خالق افکار باشی و روز دگر افکار خالق تو !
+ نوشته شده در ساعت توسط سایه
چه بر من مي گذرد به اميد كدامين معجزه نشسته ام؟ تا كي ترديد ..تا كي فرار از حقيقتي كه خود در پس واژه هاي جديد پنهان مي كنيم... خوب من ..امشب ... آري امشب بعد از مدت ها با هم قدم بر ميداريم.. ياد آن شبي افتادم كه با آن حال خرابت اين مسير را طي كرديم..باز درمورد دغدغه اي بود كه .. و امشب باز تاريخ تكرار مي شود ...امشب ديگر از دغدغه اي مي گويم..باز همان خيابان ..باز هم شب است... تكرار مي خواهد بر من چه آموزد... دستانم باز يخ ميزند ... ترس مثل خوره بر جانم افتاده.. مي ترســــــــم .از حقيقتي كه باري زندگيم را به باد فنــــــــا داد .. و ترس از سردي باد اينك مرا آنقدر مي لرزاند كه از تجربه ي دوباره اش مي هراسم.. سردم شده است... دستانت را در دستم مي گيرم... مهرش گرما بخش است.. "مي گويي : ..........." قدم هايم سست مي شود ..باز رويارويي با حقيقت خفته... عاشق بيد مجنون و شاخه هاي لرزانش هستم..امشب دچار حسي مجنون وارم.... مي ترسم ..از ديداري و حس بيداري ..پس سر به بالين مي نهم.. و من آواره تر از هر شبي ديگر سر بر بالين خواهم نهاد...
+ نوشته شده در ساعت توسط سایه
نمي خواستم آزرده ببينمت و آزردمت..باور كن نا خواسته اتفاق افتاد.... آزردنت را به پاي من نوشتند..بار گناهم باز خطي بر ميدارد.. سنگين مي شود از گفته هايم به تو! اعتماد مي كنم به تو... به نگاهت ..به تفكرت ..به حضورت... اين بار نمي دانم باز كدامين بغض خفته ام سر باز مي كند ..آن هم جلوي تو ... پا به پاي هم ... ثانيه ها و دقايق ميگذرند و غافل از زمان مي بينم كه بدون هيچ حرفي براي زدن .ساعت ها برايت سخن گفتم... گوش مي دهي... نمي داني چه بگويي ، من ولي مي دانم كه شنيدنت تحسين برانگيز است... سبك مي شوم ..اما اينك تو سنگين شده اي... وااااااااااي ..من ناخودآگاه با تو چه كردم؟! تمام كوله بار را بر دوشت نهاده ام.... بدون آنكه بفهمم...چشمانت از چه مي سوزد؟! آه ... .. ... من چه كردم؟ من ... چه ...آه 
+ نوشته شده در ساعت توسط سایه
سكوتم پر از فرياده..وايسا..اگه مردي وايسا و بشنو..چرا ميري بيرون! اگه نشونه ي مردونگيت به شكستنه ..من بهتر از تو مي تونم بشكنم..اگه نشونه ي مردونگيت به بيرون زدنه..من خيلــــــــــــــــي راحت تر مي تونم برم بيرون.... اينه امانت داري....به روحش قسم.... نذار زبونم باز بشه.... كه اگه بگم از شرم مي ميريد... ... امانت دار خوبي نبودي ..اصلا..من شكايتت رو بهش مي كنم..ميگم كه واسم كم گذاشتي..مي فهمي ..خيلي كــــــــم ..اونقدر كه به قيمت بزرگ شدنم تموم شد بدون اينكه بفهمي...آهاي ..اون شبا اصلا گريه هاي منو ميديدي؟! آهاي... فهميدي كه شكستم..فهميدي كه پر پر شدم ... اصلا معني گل رو مي دوني يعني چي؟ ... ... من و حتي از خودم گرفتي... خود گمشده ام كجاست..در همان پيچ و خم كودكي جا مانده...بيا..بيا برگرديم به همون كوچه....يه بار ديگه قدم برداريم...واي اينجا رو ببين..خونه ها اصلا كه اون قبليا نبودند..آدماش پس كجان...خونه ما ...ته كوچه بن بست..هميشه بن بسته... نگاه كن فقط درختي كه دورش مي چرخيدم و آواز مي خوندم قد كشيده...خونه ي ما كه اين جوري نبود..ديگه نه بوي تو توش هست نه روحش....آدما يه جور ديگه نگاه مي كنند..پس كودكي هايم كو ؟! من مي خواستم دنبال خودم بگردم...مي دونم همين جا بودش..ولي اينا هيچ كدوم نبودند..پس من كوشم؟
+ نوشته شده در ساعت توسط سایه
ترانه يادم نمياد ..تنها بدون دوست دارم
بدون كه با نبودنت قدم قدم بد ميارم
دلت به خوشبختي من چشماي عاشق تو بود
وقتي كه بودي ميشد از روزاي آفتابي سرود
با تو ميشد به ما رسيد ميشد تو رو نفس كشيد
ميشد طلوع ممتد و تو آينه ي چشم تو ديد
ترانه يادم نمياد اما هنوز كنارتم
تويارمن نيستي و من تا ته دنيا يارتم
ميشد با دست عاشقت يه سقف پر ستاره ساخت
پيش حضور روشنت قافيه ساخت قافيه باخت
ترانه يادم نمياد اما چشاتو يادمه
خاطره ها رو رج زدن بودن تو همين دمه
ستاره نيست كه بشمرم خودت بايد بيايي و بس
با تو ميشه ترانه خوند تا اوج آخرين نفس
+ نوشته شده در ساعت توسط سایه
نرگس ها رو كه مي بينم دوباره مست ميشم... زرد ..زيبا ... نمي دونم اول عاشق نرگس چشماش شدم يا گل نرگس! ! ! فردا اگر گذرم افتاد شاخه اي مي گيرم... شايد بيام ديدنت...ولي بدون كه هيچ وقت گلها رو روي اون سنگ پرپر نخواهم كرد..ولي نمي دونم چرا دوست دارم اين بار كه به ديدنت ميام يه سبد پر انار واست هديه بيارم...يادمه عاشق مك زدنشون بودي ..مي بيني هنوز حافظه ام ياري مي كند..راستي چرا تمام روزاي لعنتي جلوي چشامه..حتي دقيق ترين و جزئي ترين حالات؟!؟! امروز سه شنبه است ... داره مي خونه: لعنت خدا به اين سه شنبه ها.. راستي رفتنت چه روزي بود؟ ¯¯¯¯¯¯¯ حتي تصورش محاله!! ¯¯¯¯¯¯ ديگه نه فرياد خودم رو مي خوام نه صداي تو رو..همه محكوم به سكوت..اين بار من ميگم!!!! مي شنوي.من ميگم! میخوام برم..خیلی وقت پیشا باید می رفتم... دیگر نمی گذارم که بگذرد...خود می روم ..می گذرم! خداحافظ!
+ نوشته شده در ساعت توسط سایه
اولین بوسه ام را به باد سپردم شاید پیام رسان باشد و برایت به ارمغان بیاورد. **************** شاید اولین بوسه زیر شاعرانه ترین مکان هستی زیر درخت بید مجنون با شاخه های لرزانش باشد. شاید در آن خلوتی که تپش های قلبم دیگر مکان خود را گم می کنن و لبانم می خواهند لبان تو را ستایش کنند. شاید زمانی باشد که دیگر دغدغه های شهر جاریست و من و تو روی نیمکت خلوت تنهایی تنها به یک دغدغه می اندیشیم. دغدغه ام می شود رسیدن به آرامشی در کنار تو ..می بینی برای رسیدن به دستان آرامش بخشت به آن آغوش مهربانت باز باید اسیر دغدغه شوم. شاید لبهایم به نگاهت پیوند بخورد. و شاید لبهایم قفل شود میان لبهایت و شاید لبهایم را به دستانت بسپارم خوب من می دانی برای با تو بودن برای اولین بوسه مان فاصله ای فریاد می زند. 
+ نوشته شده در ساعت توسط سایه
دستانت را به دستانم بسپار..دستانت گرم است..چشمانت را به چشمانم بدوز ..اینک نور امید را در چشمانت خواهم ریخت..و فریاد خواهم زد "دختران یخ آب می شوند"
ای بانوی غرق یاس ها ............................. پیوندمان را هیچ گاه به جشن ننشستیم اینک من تولدت را در این خانه ی دل نوشته هایم جشن می گیرم ..حتی اگر چشمانت بارانی باشد حتی اگر بارها بخواهی که بخوابی و دیگر بلند نشوی اما بدان آندم که در بارگاه او به نیایش نشسته ای دلی زمینی اینجا آری اینجا می تپد و با چشمانی نگران از آن عرش کبریایی می خواهد که دعاهایت که بهتر گویم خودخواهی هایت بی پاسخ بماند .می دانی چرا؟؟ از یاد برده ای که من به امید تو زنده ام..من و تو پایبند تعهد قانونی نیستیم که دلبسته ایم... یادت می اید ..شب هایی که در آغوش تو گریستم..یادت می آید آن شب که تا صبح ستاره چیدیم..دلتنگ روزهای با تو بودن نیستم که می دانم همیشه با منی..اما گلکم..این روزها حس می کنم.................. خواهرم...دوستت دارم!
+ نوشته شده در ساعت توسط سایه |
